Την προτελευταία εμφάνιση στο βιβλίο μου κάνει ο Βαρνακιώτης στις 9 Μαϊου του 1825 με επιστολή τους προς τους Ξηρομερίτες από τον Μύτικα, την οποία σχολίαζα στο βιβλίο μου ως εξής:
«Η οργάνωση του αγώνα της περιοχής της Ακαρνανίας ήταν έργο του Τσόγκα μετά την προδοσία του Βαρνακιώτη.
Ο Βαρνακιώτης φαίνεται πως «τούρκεψε» και τον παρουσιάζουν τα διάφορα έγγραφα σαν τη μεγαλύτερη αιτία της καταστροφής του τόπου. Από το έγγραφο – επιστολή του προς τους Ξηρομερίτες βλέπουμε να προσπαθεί να δικαιολογήσει τη στάση του τάχα ενδιαφερόμενος για τον τόπο.
Μάλιστα καλεί τους πρόσφυγες του νησιού Κάλαμος να βγουν σε διορία πέντε ημερών από το νησί και να γυρίσουν στον τόπο τους σύμφωνα με τη θέληση του … Βεζύρη και να προσκυνήσουν! Μας απασχόλησε πολύ αυτή η φυσιογνωμία του ακαρνανικού αγώνα.
Όλα τα στοιχεία που ήλεγξα με οδήγησαν στο συμπέρασμα –παρόλο που είχα πρόθεση να τον κρίνω με επιείκεια παίρνοντας σαν βάση τα λεγόμενα «καπάκια» του- πως ο Βαρνακιώτης πραγματικά «προσκύνησε», αν και είχε. μεγάλο κύρος και εκτίμηση και δύναμη και στρατιωτικά προσόντα».
Αυτά έγραφα στο βιβλίο αυτό πριν από 50 χρόνια ακριβώς, τα οποία στη συνέχεια συνεχώς επιβεβαιώνονταν από άλλα έγγραφα, στοιχεία ή πηγές, που θα αναφέρω στη συνέχεια.
Η επιστολή αυτή, την οποία υπογράφει ως «Γεωργάκης Νικολού» και έχει και τη σφραγίδα του, έχει ως εξής:
«Αγαπητοί μου Καρελιώτες, σας φιλώ τα μάτια. Έχετε την είδησιν, οπού χθες ήλθαμεν και ημείς από τον Ρούμελη – βαλεσή και σήμερον έλαβα ένα γράμμα των Ξηρομεριτών, και είδα τα όσα μού φανερώνουν.
Αυτό το κίνημα το είχα μάθει πριν πάγω εις τον Ρούμελην και καθώς βλέπω, αν έχετε είδησις ή κοινότης, το τεξεράτι σας είναι πολύ. Το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά, Καρελιώτες, οπού δια εσάς υπόφερα τόσες ζημίες και κόπους δια να μού μείνη ένα χατήρι εις την Τουρκιάν δια την εδική σας καλωσύνην, ειδέ δια το σπίτι μου και δια όσους με αγαπούν, αν ετηρούσα, το εύρισκα, όπως το ήθελα. Και αυτά όπου γράφετε και το γράμμα το γνωρίζω τίνος είναι και τους συμβουλάτορας ηξεύρω.
Αυτοί έχουν δέκα γρόσια και εις την σακκούλαν τους και στοχάζονται ότι δεν σώνονται ποτέ και δια τον ειδικό σας τέλος ολίγον τους μέλλει. Εσείς το επάθατε ωσάν τα σαλιγκάρια, και ο Θεός να σας προφθάση με το έλεός του και να σας δώση την γνώσιν σας.
Το ζήτημα οπού μού προβάλλετε, δια να έβγητε από τοιούτον κίνδυνον σας γίνεται. Όμως θελω να μού δώσετε έναν κεφίλην σίγουρον, οπού ύστερον να μην σας μείνη λόγος.
Καρελιώτες!
Χωρίς να σας περάση παραμικρά υποψία, εβγάτε από όλα τα χωρία οι γεροντότεροι να ομιλήσωμεν ολίγον, και αν δεν σας αρέσουν τα λόγια μας, γυρίζετε εις τον Κάλαμον και ακολουθάτε το τραγούδι σας. Ειδέ και τρέχετε εις τον ίδιον, άλλο γράμμα μην καρτερείτε, ούτε και λόγους μού μένει δια να ειπώ των αφεντάδων δια εσάς.
Είπετε και αυτηνών οπού σας λεν κάθε εναντίον. Όταν δεν είναι Τούρκοι εις τα μέρη μας , τότε δείχνουν την φαττούραν τους, τώρα τι ετρύπωσαν αυτού εις τα νησιά; Για, εδώ είναι Τούρκοι, δεν εβγαίνουν νας μας διώξουν.
Ο θεός να τους το πληρώση με το κακόν οπού κάνουν με την γλώσσαν τους, και έμειναν γυμνοί οι τόποι μας από ημάς και θα πλακώσουν η Αρβανιτία, να τα χάσωμεν δια πάντα.
Σας λέγω και τούτο. Η απόφασις του Βεζύρη είναι ετούτη: εις πέντε ημέρες όποιος έβγη από εσάς, έχει το έλεος της βασιλείας και τον τόπον του. Από τότε όμως κι μπροστά ας κυβερνηθή όπως γνωρίζει ο καθείς δια το συμφέρον του.
Υγιαίνετε!
Εσύ Παπαδάτη, οπού μού έγινες βεκίλης του κόσμου, πού είναι ο αδελφός σου; Οι Τούρκοι τον εσκότωσαν, οι σύντροφοί σου; Σ΄ ερωτώ να μ΄ αποκριθής, αγκαλά, όσα δεν σώνει το κεφάλι σου, σου τα διορθώνει ο εξάδελφός σου. Το γράμμα σου το φυλάγω, φυλάγετε και σεις το εδικόν μου, και με το ύστερον το γνωρίζετε το λάθος πού είναι».
Για την κατανόηση του κειμένου της επιστολής, η οποία, όπως καταδεικνύεται από το ύφος, εγράφη υπό το κράτος πλήρους σύγχυσης, ενοχών, αλλά και συνέχισης της ατιμωτικής πράξης του, παραθέτω τις ακόλουθες σημειώσεις – διευκρινίσεις:
Πρώτον, με έκπληξη βλέπω ότι ο Βαρνακιώτης χρησιμοποιεί στο κείμενο τη λέξη «τεξεράτι», την οποία έτσι ακριβώς λένε και οι Ριμένοι (Ελληνόβλαχοι) της Ακαρνανίας και σημαίνει «συμφορά», «καταστροφή»!
Δεύτερον, ο Ρούμελη- Βαλεσής είναι οθωμανικός διοικητικός τίτλος και αναφέρεται στον Κιουταχή.
Τρίτον, o “Βεκίλης” ήταν πολιτικό και θρησκευτικό αξίωμα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Το πολιτικό αυτό αξίωμα έφεραν οι υπουργοί και ανώτατοι διοικητικοί υπάλληλοι με την έννοια του αναγνωρισμένου πληρεξούσιου.
Το θρησκευτικό αξίωμα έφερε ο Mέγας Πρωτοσύγκελος του Πατριαρχείου. Η λέξη είναι αραβοτουρκική . Ως θεσμός φέρεται ν΄ αναδείχθηκε επί τουρκοκρατίας στην Πελοπόννησο, τον αποκαλούμενο τότε Μοριά, μετά το 1717, αρχικά με τον χαρακτήρα «όμηρος πίστεως» και εγγυητής δημογερόντων, έναντι της Υψηλής Πύλης, ο οποίος και στέλνονταν στη Κωνσταντινούπολη.
Κατά τις διάφορες εξεγέρσεις των Ελλήνων οι πρώτοι που θανατώνονταν στην Κωνσταντινούπολη ήταν οι Βεκίληδες όπως π.χ. ο Παλαιολόγος Τροπαίων που απαγχονίστηκε στα Ορλωφικά.
Τέταρτον, η λέξη «κεφίλης» είναι ελληνική μεσαιωνική ( τουρκική kefil -αραβική) και σημαίνει «εγγυητής»
Πέμπτον, η λέξη «φατούρα» είναι λευκαδίτικη και σημαίνει εργασία, κατασκευή, ωραιοποίηση.
Έκτον, επίσης, ο Βαρνακιώτης, με την αναφορά του σε «σαλιγκάρια» και «τραγούδια» των πολιορκημένων υπερασπιστών του Καλάμου, δείχνει ότι γνωρίζει τον μύθο του Αισώπου με τον τίτλο «Κοχλίαι» με τη φράση «των οικιών υμών εμπιμπραμένων αυτοί άδετε;», που είπε ένα παιδί στα σαλιγκάρια όταν τα άκουσε να τσιρίζουν πάνω στη φωτιά!
Αυτό εννοούσε ο Βαρνακιώτης όταν συμβουλεύει τους πολιορκημένους («πυρπολημένους») υπερασπιστές του Καλάμου να παραδοθούν (για το καλό τους!!!) εντός πέντε ημερών, διαφορετικά να συνεχίσουν να άδουν, όπως τα σαλιγκάρια πάνω στη φωτιά!!!
Το βιβλίο μου ολοκληρώνεται με ένα, τελευταίο, έγγραφο, στο οποίο γίνεται αναφορά και στον Βαρνακιώτη ως «καταζητούμενο»!    Πρόκειται για το έγγραφο, με ημερομηνία 26 Ιουνίου 1826 από το Ναύπλιο, που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη (αρχείο Ρώμα, αριθμός 6790), με το οποίο οι Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Α. και Κ. Μεταξάς ζητούν από τον Χ. Ζαχαριάδη πληροφορίες, οι οποίες φανερώνουν την αγωνία των υπευθύνων της διοίκησης του αγώνα για την περιοχή της Ακαρνανίας.
Συγκεκριμένα, στο έγγραφο ζητείται, μεταξύ άλλων, από τον «Κο Λέλη, άμα φθάσας εις Κάλαμον, πρέπει με κάθε τρόπον να πληροφορηθή περί των ακολούθων:
1. Εάν οι Τούρκοι είναι εις το Ξηρόμερον και πόσοι και εις ποία μέρη.
2. Πού ευρίσκεται ο Βαρνακιώτης και με ποίαν δύναμιν.
3. Εάν το Λεσίνι είναι αφύλακτον ή από πόσους φυλάττεται.
4. Εάν επήγαν Ξηρομερίται και επροσκύνησαν και πόσοι και από ποία χωρία.
5. Εάν εις τον Βάλτον είναι κανέν σώμα εχθρικόν ή εις Καρβασαράν ή αλλού και ως πόσοι είναι.
6. Πόσον σώμα εχθρικόν ευρίσκεται εις την Βόνιτσαν και πόσον εις την Πρέβεζαν και Άρταν και ποίος είναι αρχηγός;
7. Εάν εις το Βραχώρι και Ζαπάντι είναι εχθροί και ως πόσοι…»
Συντριπτικά στοιχεία από βιβλιαράκι – ποίημα του 1824
Χωρίς υπερβολή μπορώ να επισημάνω ότι αργότερα, συνεχίζοντας την έρευνά μου, διαπίστωσα ότι όλα σχεδόν τα πρόσωπα και τα γεγονότα που παρουσιάζονται στα αρχειακά έγγραφα του βιβλίου μου επιβεβαιώνονται από ένα βιβλιαράκι (24 σελίδες) που βρήκα πριν από δέκα χρόνια (στην ίδια μορφή με το πρωτότυπο) με τίτλο «Ιστορία της Δυτικής Ελλάδος – Ποίημα απλούν», το οποίο εκδόθηκε στο Μεσολόγγι το 1824 από το τυπογραφείο Δημητρίου Μεσθενέως.
 Πρόκειται για ένα βιβλιαράκι που παρουσιάζει σε δεκαπεντασύλλαβους στίχους δύο σημαντικά πολεμικά γεγονότα στην περιοχή μας. Συγκεκριμένα, όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο «το απλούν αυτό ποίημα» περιέχει:
«Πρώτον την εκστρατείαν του Ομέρ πασά, Ρεσίτ πασά, Ισούφ πασά και Ισμαήλ πασά εναντίον της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, τον αποκλεισμό του Μεσολογγίου και, τέλος, την καταστροφήν των Τούρκων, ήτις συνέβη κατά το 1822, Οκτώβριον 20 και διελύθη Δεκέμβριον 31.
Δεύτερον, την εκστρατείαν του Σκόνδρα και του Ομέρ πασά εναντίον της ίδιας Επαρχίας, και τον αποκλεισμόν του Ανατωλικού, όστις συνέβη κατά το 1823, Οκτώβριον 5 και διελύθη Νοέμβριον 20».
Στα δύο αυτά ποιήματα, τα οποία έγραψε ο «πατριώτης», όπως αυτοχαρακτηρίζεται, Σπυρίδων Παιδάκος, ο Βαρνακιώτης αναφέρεται σε πέντε σελίδες με διάφορους μειωτικούς χαρακτηρισμούς, όπως «Τουρκοβαρνακιώτης», «διάβολος», «Ιούδας», «προδότης», «αντίχριστος», «Τουρκογιωργάκης», «αγαρηνών υπέρμαχος», «χριστιανών προδότης». Από τις σελίδες αυτές παραθέτω τους σχετικούς αντίστοιχους στίχους:
Σελίδα 3:
-«Κονδύλι αποφάσισα στην δεξιάν να πιάσω
τον πόλεμον Μεσολογγιού δια να περιγράψω.
Όταν κινήθ ΄ ο Μερ Πασά, Ρεσίτ Πασάς μαζή του,
με αρβανήτες διαλεκτούς, όλους στην θέλησή του,
τους άφησε κι απέρασαν ο Τουρκοβαρνακιώτης,
διάβολος, αντίχριστος, Ιούδας ο προδώτης.
Γιατί ήταν διάβολος μέσα του φωλευμένος
κι ο Πρίγκιπας (Σημείωση: ο Μαυροκορδάτος) δεν ήξευρε, δεν ήταν πεπεισμένος.
Και έλεγεν ότι’ είν΄ πιστός και πρώτος πατριώτης
κι αυτός ήτον διάβολος, επίβουλος, προδώτης.
Μη το βαστάξη ο Ουρανός, η Γη μην υπομείνη
στην προδοσιάν όπου έκαμεν αυτός την ώρα ΄κείνη.
Να είχε ρίψη αστραπή και να τον κατακαύση,
στην προδοσιάν οπού έκαμεν και ποιος να μην κλαύση;
Επρόδωσε τ΄ αδέλφια του, όλους τους ειδικούς του,
κανένας δεν τους ήξευρε τους υπολογισμούς του.
Επρόδωσε το Κάρελι, Ξηρόμερον και Βάλτο,
να ξολοθρεύση επάσχιζε το Γένος απ’ τον πάτο.
Όλους τους επροσκύνησε, τους επανωζυγίτας,
αι δύο χώραι έμειναν με τους κατωζυγίτας.
’’Όταν απέρασεν η Τουρκιά κι ήλθαν εις το Λουτράκι,
οι Βαλτινοί ετρύπωσαν στον Βάλτο σαν βαθράκοι,
ο δε προδώτης , το σκυλί, έκαμε πώς δεν ξεύρει,
στρατεύματα διαλεκτά, πρόσταξε και συνάζει
κι έτρεξεν νομίζωντας πως είν΄ ομονοιασμένοι,
δεν ήξευρε πως το σκυλί την είχε οργανισμένη.
Σελίδα 4:
… Επρόσμενε τον Μερ πασά με δύναμιν μεγάλην
να γινη το ποθούμενον ΄κείνο που είχε ταμένον
το πώς όλον το Κάρελι ήταν προσκυνημένον.
Δεν ήταν τούτος μοναχός, είχε κι άλους μαζή του.
Φαίνεται πως τους έσυρεν κι αυτούς στην θέλησίν του.
Ο Γώγος από χρείαν του, κι ο Ράγκος για τιμήν του,
κι ο Ίσκ΄ Ανδρέας τόκαμεν χωρίς την όρεξίν του.
Έπειτα μετενόησαν, ήλθαν στον εαυτόν τους
και ευκαιρία πρόσμεναν ναυρούν το μισεμόν του.
Πλην έκαμαν την τέχνην τους, ως κάλλιστοι ευεργέταις,
το στράτευμά τους σκόρπισαν, τους έβγαλαν ως κλέπταις.
Ακολουθούσαν την Τουρκιά, παντού σε όλα τα μέρη
με έγνοια και προσοχή, με τ΄άρματα στο χέρι.
Άλλος δεν είχε στράτευμα, μόνο απ΄ τον προδώτη,
εκείνον τον αντίχριστον, Γιωργάκη Βαρνακιώτη.
Και τότε γράφει μια γραφήν σ΄ όλους το φανερώνει:
Μόνον να προσκυνήσετε σήμερον την Τουρκία,
κι εγώ σας λέγω αληθώς πως δεν έχομεν χρεία…»
Σελίδα 7:
…Εστάλθ΄ από τον Μερ πασά δια να συνομιλήση,
ίσως τον Μάρκον Μπότζαρην δια να προσκυνήση.
Κ’ ο Μάρκος ωσάν φρόνιμος του δίνει το μαντάτο,
αν είναι δια μόνος μου δεν κάμω αυτό το φάτο.
Εγώ δεν γίνομ’ άπιστος, δεν κάμνω τον προδώτη,
δεν αγαπώ τα πλούτη σας , ωσάν τον Βαρνακιώτη…
Σελίδα 11:
Ράγκος κι Ανδρέας έμαθον τον ερχομόν του Μπέη
στο Δραγαμέστο έτρεξαν κι άλλοι Καπετανέοι.
Εζήτησαν συγχώρησιν και να τους συμπαθήση,
να γράψη και του Πρίγκιπα και να τους συγχωρήση.
Αφού τους εσυγχώρησε, τους λέγει συναχθήτε,
δείξετε την ανδρείαν σας και την εμπιστοσύνη,
ελπίζομεν από την Τουρκιά κανένας δεν θα μείνη.
Έναν δεν εκαταπάπησαν για να μετανοήση,
ελπίζω ο διάβολος πως θα του κάμη κρίση,
τον Βαρνακιώτη, το σκυλί, δεν τ΄ άλλαξαν την γνώμη,
ο άπιστος ευρίσκεται με τους εχθρούς ακόμη.
Το Μερ πασά εσυμβούλευσε, του λέγ΄ αυτήν την ώραν
το στράτευμά σου σύναξε και φύγ’ από την χώραν.
Ότι σε περικύκλωσε στράτευμα των Ελλήνων,
των κακοτρόπων άπιστων, αποστατών εκείνων.
Ο Οδυσσέας έρχεται με έξ επτά χιλιάδες,
μα τον Σουλτάνον, σας μιλώ, ακούσθε με, πασάδες.
Σάββατον το αποβραδύ, ήτον η ώρ΄ εκείνη
ως τ’ άκουσεν ο Μερ πασάς, όλος φαρμάκι πίνει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here